Inleiding
Donderdag
De gel, soiréekleedjes, dassen en make-up misten hun effect niet. Op de fuif werden heel wat hartjes veroverd (doch ook wel een paar gebroken) en vriendschappen gesloten. Maar wie stopt er nu een fuif om half elf ? Wij, de Sint-Amandusschool toch niet !?! Dus zakten we af naar lager gelegen lokalen waar onze zeeklassers het laatste uit hun emmertje haalden. Eens boven en omgekleed duurde het niet lang voor het Zandmannetje langs kwam.
Vrijdag
Het was dan ook weer veel te snel dag. Toch had iedereen nog voldoende energie om alle spullen terug in te pakken. De kinderen bleken ware inpakkers te zijn ! Zo vlot en ordelijk !
Na het ontbijt zwaaiden we meester Luk uit, die reeds terugkeerde naar onze school… MET DE FIETS !!!
We trokken voor de laatste keer naar het strand. Deze keer met een schitterend zonnetje. Het was erg fijn om de winkeltjes op de dijk te ontdekken (Sorry mams en paps, het zakgeld is nu echt wel helemaal op…) en met de go-carts rond te crossen. Even voor de middag werd iedereen terug bij de juffen en meester verwacht om een ijsje te smullen.
Na het middageten in de Flipper, pikte de bus ons op en bracht ons naar de IJzertoren. De beklimming ervan deden we met de lift, die ons razendsnel tot op 70 meter hoogte bracht. Het uitzicht over Diksmuide was overweldigend. Ondertussen werden we ook geconfronteerd met de panoramische foto van hoe het er tijdens WOI uitzag. De afdaling van de toren deden we via de trappen. Op elk verdiep van het museum leerden we bij over WO I. Dit wekte heel wat interesse en bracht ook de nodige emoties teweeg.
Bij de bus genoten we van ons vieruurtje, waarna we de Dodengang bezochten. We stapten er door de loopgraven, omgeven door de rode klaprozen, net zoals een oud gedicht ons ooit vertelde.
Daarna begonnen we aan de terugtocht. De stilte in de bus verraadde vermoeidheid. Maar het enthousiasme bij het terugzien van het thuisfront was zeer groot. En … meester Luk was al aangekomen !
